عاشق تنها

پاییز است

mxu — Thu, 29 Oct 2009 16:45:14 GMT

تا به حال شده که بشود زیبایی را دید و از دیدن زیبایی لذت برد ؟ تا به حال شده که بشود از برگ ریزان درختان لذت برد ؟ تا به حال شده که بشود بر روی سنگ فرش ها قدم زد و از رنگ و نقش سنگ فرش ها لذت برد ؟ تا به حال شده که بشود انسان ها را دید ، به انسان ها خیره شد و نهایتا از رنگ انسان ها لذت برد ؟

و تا به حال شده که بشود لذت برد ؟

شاید که شده که بشود :)

پاییز است .

درختان ، تا انتها لخت از برگ های زرد و سرخ خواهند شد .

پاییز است .

همه محصلین مست درس های صد تا یک غاز شده اند .

پاییز است .

بیماری و بیکاری (؟!) در پاییز بیداد میکند .

پاییز است .

سیب سرخ و زرد دارد ، و هی و هی میوه دارد .

پاییز است .

ما یاد خاطراتمان می افتیم در پاییز های نه چندان دور .

پاییز است .

فصل نارنجی طبیعت . نارنجی ، لطیف ، رویایی ، عاشقانه .

پاییز است .

من هستم ، او هست ، شاید هم نیست . اما مطمئنا من خواهم بود هر چند تنها .

پاییز است .

اشک ها در هوای سرد پاییز که روز به روز سردتر میشود منجمد نمیشوند اما آبها شاید .

پاییز است .

باد میوزد ، آواها را با خود میبرد . اما صدا های مانده در قلب ها را نه .

پاییز است .

پاییز است ..

پاییز است ...

من پاییز را دوست دارم . چون پاییز است . من زمستان را دوست دارم . چون زمستان است . من بهار و تابستان را نیز دوست دارم چون ...

من خدا را دوست دارم . و فصل ها را به خاطر زیبایی نقش نقاش دوست دارم .

خدایا زیبا نقش میزنی . نقاشی هایت را همه دوست دارم .

و خدا را شکر میکنم زیرا پاییز دیگری را دیدم . خدای من ! تمام طبیعت زمینیت قشنگ است . طبیعت بهشتیت چگونه است (؟) خود میدانی و بندگان صالحت .

زیاد شد ...

پاییز فصل است ... و من در پاییز مهر میخواهم . یک مهر بی پایان . شاید که ندهند به من . شاید نخواهند بدهند به من . مهرشان را آدمیان از آدمیان دریغ میکنند اما خدا نه ...

خدایا من مهر میخواهم . مهرت را از من دریغ نکن که نا امیدترین بنده ات میشوم هرگاه که مهرت را از من دریغ کنی .

همین .

پی نویسه :

* پارک آزادی تو پاییز خیلی خوشکل میشه . دیروز با مهدی رفتیم آزادی (توضیح : نام پارکی در شیراز) خیلی قشنگ بود . کلا پارک قشنگیه اما ...

به مهدی گفتم آزادی بدون آدم ها قشنگ تره یا با آدم ها ؟ مهدی گفت :

آزادی همه جورش قشنگه !!!

* هر کاری میکنم این نشریه الکترونیک رو راه بندازم مسئولین میان یه سنگ گنده میندازن جلو پاهام . دفعه آخری نزدیک بود پاهام رو له کنن . نمیدونم چه کاری باید میکردم که نکردم ؟! شاید اصلا حقشون همونه که با نشریات کاغذی ور برن ... اصلا اینا نمیدونن نشریه الکترونیک چیه :) . واقعا که ....

* دلم برا نت تنگ شده ، اما وقتی دسترسی به اینترنت نباشه آدم چه جوری بیاد چت کنه و یه نمه به رفقای مجازیش سر بزنه و گپ و گفتی هم این وسط مسطا داشته باشه ؟! بازم خوبه همراه اول هیچ وقت آدمو تنها نمیذاره :) .

2 ترم پیش یکی از دوستام یه مدت خبری ازم نگرفت . بعدش یهو خبر ازم گرفت ! ما هم یه چیزی تو این مایه ها جوابش دادیم :

واقعا این تبلیغ ها درست میگن که : هیچ کس تنها نیست ، همراه اول .

بهش بر خورد و فورا شماره خطشو عوض کرد و دیگه نه من شمارشو از کسی یا خودش گرفتم و نه اون هیچ وقت شمارشو بهم داد یا بهم زنگ زد .

اما همیشه دلم براش تنگ میشه و سالی یه بار بیشتر نمیبینمش و گه گاهی قطراتی گرد شفاف و نمناک صورتمو خیس میکنه ؛ ولی با این قضیه یه درس گرفتم . همراه اول درسته آدمو تنها نمیذاره ، اما دوستان آدمو تنها میذارن و میرن . هیچ دوستی برای آدم نمیمونه جز یه نفر . حالا اون یه نفر کی بیاد سراغ آدم خدا میدونه . البته کلا من که زیاد امیدی ندارم اون دوست هم زیاد با من بمونه و زیاد از بودن در کنارش استفاده کنم ، چون با پیش بینی های من نهایت عمر من 40 ساله . حالا با نبود کار ، گرونی مسکن ، بالا رفتن قیمت طلا ، بد قیافه بودن آقای محترم :) و کلی دیوار های عظیمی که جلو آدم روز به روز داره سبز میشه منجمله کچلی :( وقتی به اون دوستم میرسم که یه 35 یا 36 سالی داشته باشم . پس چه دلیلی داره برای 4 یا نهایتا 5 سال بودن و سپس نبودن یه دوست رو در غم رفتنم بذارم و کلا با یه دوست جدید آشنا بشم ، هر چند که بودنش همیشگی و لطفش نهایت باشه و کلا خیلی آدمو دوست داشته باشه ؟!

همین دیه .

کافیه .

اشکم درمیاد الان . بای .

(راستی 8/8/88 شما هم مبارک . ولادت امام رضا (ع) )

۲۸ مهر مبارک

mxu — Mon, 19 Oct 2009 07:06:29 GMT

دوست داشتم برای ۲۸ مهر یه ژست اساسی بذارم اما باور کنید نه حوصلشو دارم و نه وقتشو :)

برای همین هم این عکس رو گذاشتم که البته بازم وقت آپلود عکس در اندازه بزرگتر رو نداشتم . در ضمن نیازی هم ندیدم که عکس بزرگتر رو آپلود کنم .

به هر حال ۲۸ مهر رو به تمامی دختران تبریک میگم .

همین .

گذر از کلیشه ها

mxu — Mon, 19 Oct 2009 06:56:32 GMT

همیشه وقتی پای عمل به میون میاد هزار جور وسواس به خرج میدیم تا آخرت نتیجه رو از عملمون کسب کنیم . همیشه دوست داریم بی گدار به آب نزنیم .

دوست داریم خوب شنا یاد بگیریم ، بعد پاهامون خیسی آب رو حس کنه .

همیشه پایبند به چیزهایی هستیم که واجب الاجرا هستند .

شاید هم نه ... ! خیلی از اون چیزهایی که ما در امتداد اعمالمون برای رسیدن به نتیجه از خیرشون نمیگذریم هجو هستند . بیخودن . زایدن . اصلا میشه بدون اون کارها هم به نتیجه دلخواه رسید . فقط نمیخوایم جای اون اعمال رو در کل عمل خالی ببینیم . شاید چونکه برای اینکه آخه ... نظام بروکراسی رو دوس داریم :(

مثلا ؟!

چه میدونم ... همین انتخاب یه تعدا آدم برای یه شورای بسیج . همینکه چند نفر رو با وسواس از میون چند نفر انتخاب کنیم . اما نمیکنیم . میخوایم بهترین باشن . اما تهش که انتخاب میکنیم متوجه میشیم بهترین یا وجود نداره یا در دسترس نیست . شاید بهترین به یه سفر احتیاج داشته و رفته سفر :) . پا میشیم هزار تا پرونده رو زیر و رو میکنیم تا چند نفر که بهتر از بقیه باشن از میون شونصد هزار (هزارش رو برا تزیین گذاشتم) نفر پیدا کنیم . یعنی نمیشه ؟! نمیشه یه راه سریعتر پیدا کرد ؟

اما این فقط یه مثال بود . یه مثال دیه ...

فرض کنید میخواین یه کار به نظر خودتون بزرگ مثل انتخاب یک گل برای دیدار از یک دوست رو انجام بدین . از میون اون همه گل زیبا دست میذارین روی زیبا ترینش (البته از دید شما) و بعد با کلی افتخار میرین به دیدار دوستتون . وقتی اونجا میرسین متوجه میشید که گل زرد رو ...... !

اینه دیگه . وسواس بیخودی .

کلیشه چه ربطی به این چند تا کلمه مورد بحث من تو این پست داره ؟ خودمم نمیدونم .

فقط میدونم از کلمه ای با لفظ کلیشه همونقدر که خوشم میاد صد برابرش متنفرم .

همین .

پی نویسه :

* امروز به هزار ضرب و زور مسئول محترم رو مجبور به انتخاب شورای بسیج کردم و کمی به وجود خودم افتخار کردم .

* امروز از کنار کلیشه های همیشگی با بی تفاوتی گذشتم . میدونید چرا ؟ چون ، فقط ، واسه اینکه ، آخه ، راسیتش خودمم نمیدونم :) . شاید کلیشه خوب نیست جز کلیشه چاپ اسکناس :)

* امروز یه دوست دیدم . چقدر خوب بود . کرمان ... اینجا ... چقده فاصله . انگار دیروز بود که تو محیط دانشگاه با هم قدم میزدیم . (دانشگاه ! این اسم رو که بر زبانم میارم خندم میگیره)

* الان دارم آهنگ گوش میدم . خیلی خوبه . آهنگو میگم . آدم رو میبره ملکوت ... . برادرها هم که فیلم ... رو برای بار فک کنم شونصدم نیگاه میکنن . بقیه هم ... . هر کی سر کار خود . به فکر خود . والسلام . (آخ قلبم ...)

تلخی یک لبخند

mxu — Mon, 19 Oct 2009 06:54:11 GMT

میان قدیم تر های ما چنین رسم بود . ما هم به مانند دیگران به رسمهایمان وفادار . نه رویی بود که در رویی گشوده گردد و نه آنقدر ترسان و لرزان بودم که نتوانم سخن را از پی سخنی دیگر بیاورم . تنها میخواستم که حکم و برچسب بی ادبی و بی نزاکتی را بر پیشانی سیاهم نچسبانند .

و اما چه کردند . یعنی همان چه کرد .

لبخندی به صاحب کلام تحویل داد از روی ...

نمیدانم سحر لبخند زدن را با تلخی نیشخند زدن چه مناسباتی است .

وقتی به دیار رفتم تنها نبود چون من بودم و هزاران انسان و غیر انسان دیگر . اما ... نتوانست تنها بماند . با سخنی از طرفی به طرفی چرخید و رفت . گناه من این وسط به چه سنگ محکی (شاید هم مهک :) ) سبک و سنگین شده بود خود نیز از آن بی اطلاعم . تنها میدانم که وزنم را کم فروختند .

ادا و اصول آوردم و قهر و غیض کردم . اشک ریختم . خندیدم . شاد بودم . گریستم . اما هیچکس نتوانست حال نذار مرا بفهمد . یعنی نخواستند که بدانند که من چه زهری نوشیده ام . تلخ بود به مانند برگ بید های مجنون .

دلم به حالم ، اوایل میسوخت . به حال خودم که بی حال بودم . اما هر اوایلی روزی اواخر و سپس فراموش میشود . اوایل اواخر شد و اواخر فراموش . دیگر دلم نسوخت و درس خودزیستی را آموختم . همان درس که به خود متکی باش . به خود بگو درد دلِ بی صاحبت را . به خود وابسته باش و به غیر اعتماد نکن . هرگز اعتماد نکن .

دنیا پست شده . یا شاید هم پستی مردمان ، دنیا را سراسر فراگرفته .

روزگاری تنها نامسلمین را کافر میدانستیم . حال چه بگوییم که منافقان با شمشیر از رو بسته از پشت سایه به سایه ی اسلاممان پیش میآیند و منتظر لحظه ای غفلت از سوی ما هستند ؟ حالا باید مسلمین را هم شاید ...

همرنگ جماعت شدن !!!

سخنی که دیروز از زبانی شنیدم که همیشه به گفتن حرف های نسنجیده عادت دارد . شاید تقصیر خودش نیست . تقصیر مردمان دون است . مردمانی که جز خراب کردن ذهن های مشوش و از قافله عقب مانده کاری ندارند . و در میان اذهان مشوش و از کار افتاده چه بسیار است تفکرات غلط از جانب سیاه اندیشان ابرو در هم کشیده و متنفر از ما و آنها ؟!

دی روز بود که من به جهانی پای گذاردم که همه بودند و وجود مرا کم داشتند . شاید هم همه بودند و جایی برای من نداشتند ؟! (خودم هم میان این دو تفسیر از آمدنم مانده ام !) و مهر روز بود که میان جماعت خوشحال و سر خوش ؛ و گاه و بیگاه عالم ، جای خود را میخواستم پیدا کنم . شاید دیر آمده بودم و زود میخواستم میان بزرگان باشم . شاید هم زود آمده بودم و برای زنبیل گذاشتن (!) کمی عجله داشتم .

نمیدانم . به هر حال ...

امروز غم سنگین غم خوردگان را میبینم و نمیتوانم کاری انجام دهم . خود هم میداند که اشتباه کرده . اما خوب میدانم که هنوز ندانسته مادیات همانقدر که خوب است بد است .

خوب است زیرا به هیچ یک از افراد خوش تیپ و خوش قد و بالای جامعه ، نان را بدون قطعه ای کاغذ ، که ما نام اسکناس بر آن نهاده ایم نمیدهند . نمیدهند زیرا کاغذی که روزگاری بی ارزش بوده اکنون چون طلا قیمتی است .

و بد است . زیرا ملاک سبک سنگینی ما مردمان شده همین قطعه کاغذ . همین قطعه کاغذی که روزگاری سرخ آن خوب بود ، سپس سبز آن ، بعد ها آبی و حال که من در حال تایپ کردن این چند خط هستم ، همه رنگش خوب است و در بعضی حالات سرخ و سبز حتی آبی آن از مُد افتاده .

و باز هم بد است . بد است چون بد بودنمان را با کاغذی میشود محو کرد . بد است چون چشممان شده پول . نانمان شده پول . لباس و قر و اطفارمان شده پول . حتی عشقمان و رفاقتمان هم با پول ... !

و حالا که تنمان از غرور دیگران به لرزه افتاده میآیند ، و هر آنچه را که میخواهند میگویند . یادشان رفته . یادشان رفته که ما چه کردیم و آنها چگونه عملمان را به نیشخندی پاسخ گفتند . یادشان رفته .

های مردم . ببینید همه چون من آلزایمر دارند تنها با یک تفاوت . نوع آلزایمر من نوع M است و نوع آنها ........!

اما تفاوت بر سر نوع نیست . آنفولانزا را هر که بگیرد ، استراحت بر او واجب میشود . آلزایمر را هم هر که بگیرد فراموشی بر او واجب .

حال شما بگویید مشکل از من است یا از دیگری . (چه میگویم ؟! شما که نمیدانید مفهوم متن یک پا کلاغ مرا ؟!)

پس میروم چون به ماندن عادت .......

همین .

پی نویسه :

* همین دست به تایپ شدنم کلی به دادم رسیده . چند روز پیش یه نامه نوشتم برا نشریه الکترونیک بسامد که میخوام راه بندازم . برا تهیه ملزوماتش بود . اما وسطش کلی نیش و کنایه زدم به مسئول محترم :) . اونم اساسی کفری شده بود و نزدیک بود کارمون رو راه نندازه . حقش بود . ناراحت بشه . چه جوراست ما رو که ناراحت میکنه و سرمون داد میزنه خبری نیس ، ولی ما یه چند تا تیکه آبدار بارش میکنم کلی خبره . البته منم کوتاه اومدم و بابت تیکه انداختن اونم تو یه نامه اداری عذر خواهی کردم . ولی دلم خنک شد :) .

* این متنی که نوشتم کلیه ها . یه موقع جزء نگری نکنید ها . پسر و دختر و عشق و رفیق نداره که ... همه میان کلی حرف و ادا و اصول در میارن برا آدم بعدش میگن ، فلانی ، از دستت ناراحتیم . خوب آقا و خانم محترم و محترمه چشات رو باز کن بعدا نیا بگو بلد نیستی حرفتو بگی . بلدم . خوبم بلدم . فقط شما کور و کر تشریف داری . کور و کر اونجوری نه ها . کور و کر به نقل حاج آقا دانشمند ... کور از دیدن حقایق و کر از شنیدن حقایق :(

* دلم برا خیلی ها تنگ شده . آخه ماییم دیه . آدمیم . دل داریم . روح و جسم هم داریم خوب . بعدشم ... مگه آدم نباید دلش برا کسی تنگ بشه ؟! خوب حالا که شده . چیکار کنم . میتونم زار زار گریه سر کنم ؟! اصلا دلم تنگ شده که شده . یه خورده بالن نمیدونم چی چی داخلش میذارم تا گشاد بشه :) . خوب دیه . امیدوارم شما دلتون تنگ نشه . یعنی همیشه اونایی که میخواین همین بغل دستتون جا خوش کرده باشن . (آق مسعود کجایی که دلم برات ریز ریز شده) .

* من موندم آدم هایی که پول ندارن چه جوری باید سنت حسنه رو به جا بیارن و نصف بقیه دینشون رو ادا کنن ؟ آخه وقتی پول نیست ...... کجاست ؟ یکی نیس بگه این قیمت ها چرا یه دفعه داره میره بالا و همینجور چرا این یارانه ها رو ...! اصلا به من چه . بحص ثیاثی منموع .

* میخواستم کامنت ها رو غیر فعال کنم دلم نیومد . همین دیه . بای .

خاطرات با طعم تلخ

mxu — Mon, 19 Oct 2009 06:52:17 GMT

خاطراتم خط خورده . با لغزش دستهای مرتعشم بر روی کاغذهای کاهی . بوی نم کاغذ آمد ، با اشکهای لغزنده بر روی گونه هایم . و چه زیبا شد جهان در جلو دیدگانم .

طعم تلخ زندگی را بارها چشیده ام . طعم طمع و حرس و آز را . طعمی که جزء طعم شوکران نیست . طعمی که با دست های شیرین شده از شهد گلهای باغ یاس های وحشی هم شیرین نمیشود . چه بد است طعم تلخ زندگی .

خاطرات ، گذشته را ، چونان چوپانی که گله ای گوسفند سیاه و سپید را در جلو چشمانم حرکت میدهد صفحات سیاه و سپید را در جلو دیدگانم قرار داده .

شاید هم نه !

گوسفند نباشد انسان هم نیست ؟!

خاطرات نوای نی چوپانند . خاطرات خط خورده دستان مرتعش و لرزانند . سوزش آه های جگر سوزند .

بسته ها را باز کن . گره ها را از دکل قایقم بگشای . میخواهم آزاد باشم . میخواهم در دریا بوی ورق کاهی را که خیس اشکهایم شده با نم خاطرات موج های چند متری مخلوط کنم . میخواهم طعم طمع را در بزرگی دریا پنهان کنم . زندگی . کاش دریا بودی که همه چیز را در وجودت محو میکردم .

همین .

پی نویسه :

* چقده خوبه کاغذ کاهی . بوی کاه که به مشامم میرسه از خود بیخود میشم . دوست دارم یه دفتر کاهی داشتم . مثل اونوقت هایی که کلاس اول ، دوم ابتدایی بودم . مثل اونوقت هایی که خطوط سیاه و سرخ ولی خرچنگ قورباغه من موجب خوشحالی دل پدر و مادرم میشد . مثل همون وقت ها که بچه بودم و مشقامو مینوشتم و خوشحال میشدم از تموم شدن تکالیفم . من بودم ، بچه بودم ، خوشحال بودم ، مشکلات نبود ، زندگی بود . و هزار تا چیز دیه .

** خاطرات همیشه تلخ نیست . خاطرات با طعم های دیگه هم داریم . خاطراتی با طعم های مختلف . ترش ، شیرین ، گس و ... . من خاطرات تلخ رو بیشتر دوس دارم . چون همه اونها باعث درس گرفتن ما میشه . حتی مرگ عزیزان . مرگ ها باعث میشه قدر زنده ها رو تا وقتی عمر داریم بدونیم .

*** حسش نیست . بد مینویسم . خوب نوشتن رو یادم رفته . مثل این میمونه که بخوام به یه چند تا از رفقا مشق شبم رو نشون بدم . یه مشت کلمه مبهم . گیج کننده . گنگ . بی برو برگرد دارم خل میشم :)

**** یه نفر بهم گفت بلد نیستی احساساتت رو نشون بدی . نمیدونم شاید راست میگفت . اما هر چی فکرشو میکنم میبینم بقیه بلد نیستند حروف کلمات و حالات منو کد بندی شده تحویل بگیرن . میخوان همیشه لقمه رو بجویم و بذاریم تو دهان مبارکشون . آدمیه دیگه . عادت داره . عادت داره همه چیز رو آماده بهش بدن .

***** دیگه واقعا همین . نه وایسین یه چیز دیه مونده .

یه چیز دیه :

من کپی نمیکنم . اگه هم بکنم میگم این مطلب مربوط به فلان وب میشه . ممکنه از یه نوشته الهام بگیرم و یه دفعه یه متن دیه بنویسم . اما کپی !!!!

همون متن هایی رو هم که الهام گرفته از متن های دیگرون میدونم با متن اصلی هزار تا فرق داره . من فقط سوژه ها رو کپی میگیرم . اگه کپی سوژه نقض قانون کپی رایت محسوب میشه ... آره ... منم کپی میکنم :) .

حالا دیه واقعا همین همین .

و آنهایی که میترسند

mxu — Sat, 03 Oct 2009 12:45:11 GMT

در میان ما آدمیان هستند تعدادی انگشت شمار از نسل آنان که از خودشان هم میترسند چه رسد به دیگران . امروز پسرکی با عینک های تحدید آمیز و سر و وعضی کاملا مرتبط با شرایط صحبتش ؛ در دانشگاه گرد و خاکی به پا کرد که بیا و ببین .

پسرک آب روغن قاطی کرده بود . بنده خدا مقصر نبود ، شاید اگر من هم جای او بودم چنین میشدم . آخر پرونده تحصیلیش مفقود شده بود و به جایش خاک پرونده مانده بود و بس . پسرک با حالتی تحدید آمیز رو به سوی مسئول بایگانی دانشگاه کرده و با لحنی فرا خور توجه میگفت پرونده ام را بده .

پسرک را دیدم . راننده همیشه خندان دانشگاهمان مرا به عنوان یک نوستالوژیک (بخوانید روزنامه نگار) معرفی کرد . پسرک برقی از خوشحالی در چهره اش نمایان شد و دو چشمش از فرت نمیدانم چی چی نورانی شد . رو به من کرد . من بلافاصله جهت ابراز وجود و تا اندازه ای کلاس گذاشتن جلو تازه آشنا دفترم را از درون کیف خاکی مالیده ام درآوردم . خودکار به دست ؛ چک نویسی از شرح حالش را بر روی کاغذی از دفترم نوشتم و نامه ای را که به گفته خودش و به نام تاریخ حک شده بر روی نامه اش ، مربوطه به نزدیک 2 سال پیش بود را ستاندم . میگفت هنوز جواب این نامه را برای دانشگاهش در سیستان نفرسته اند و او مانده و این نامه بی جواب . گوشه اش نوشته بود 4/10/88 .

تمام و کمال از نامه اش نتی با جزئیاتی مفید برداشتم . اما ......

سپس که به مقصد رسیدیم برق وجودی اش فاز و نول قاطی کرد و چون ترسو ها عقب کشید . بیچاره میترسید کارش را راه نیندازند . میترسید نکند جواب نامه را برای 200 سال آینده هم ندهند و میترسید دیگر . شاید من هم ؟! نه ..... من اگر بودم نمیترسیدم . اما او میترسید با نقل این داستان در نشریه ای دانشجویی از سر لج و لجبازی هم که شده کارمندان دانشگاه کارش را به انجام نرسانند و لنگش گذارند .

نمیدانم چرا ؟! مگر بالاتر از سیاهی هم سپیدی هست ! (همان بالاتر از سیاهی رنگی نیست ؟!)

نه به آن گرد و خاک کردن این ملت فهیم ! و نه به این جا زدنشان . آدمیست دیگر . هر که زود جوش میآورد زود هم سرد میشود . قانون ، قانونی است خلاف همه طبیعت .

قانون ، قانون انسان ها است و بس.

همین .

پی نویسه :

1) چقده فاز میده آدم خاطره تعریف کنه اونم از نوع لفظ قلمش :)

2) یه مانیتور خریدم این هوا *********************. خیلی فاز میده :) ولی این سام سرویس خیلی حقه بازه . دیگه مانیتور سامسونگ نمیخرم . خدمات پس از فروششون مزخرفه . به شما هم پیشنهاد میکنم اگه جز تهران تو هر شهر دیگه ای هستید نخرید . آخه از قدیم گفتن هر چی هست برا پایتخت نشین هاست . الحق و الانصاف که راست گفتن .

سیب زمینی

mxu — Sat, 03 Oct 2009 12:43:37 GMT

" دوست دارم یه سیب زمینی رو بدم یه دونه گاو خوشکل (مثل اونایی که تو تبلیغات تلفیسیون نشون میده) ببینه . بعد بندازمش تو یه سطل آب جوش ، روی یه آتیش گنده و بعد از آب پز شدنش ببرم بدم به یه بچه آفریقایی که پوست تنش مثل زغال های عمو رحیم بقال محله ؛ تا اونوقت خوب اون بچه آفریقاییه که داره احتمالا از دیدن یه تیکه سیب زمینی دلش غنچ میره¹ و از فرط گرسنگی حال نداره مگس اطراف بینی خودشو بپرونه بخوره !!! "

اگه بچه بودم یه همچین آرزویی میکردم . چون ذهن بچه ها خیلی پاکه . حالا چرا سیب زمینی و چرا گاو خوشکل و چرا سطل آب جوش و چرا و چرا و چرا بماند . چون توضیح دادن در این مورد حداقلش یکی دو پست میخواد و یه عالمه وقت بی زبون ! :) پس توضیح نمیدم و میگم بهتره که ما آدم ها بعضی وقت ها فکرهای کودکانه خودمون رو .........

اصلا میدونید چیه ؟! دوس ندارم در مورد آفریقایی های که تو وسط جنگ و قحتی به سر میبرن صحبت کنم چون خود ما وسط فقر فرهنگی و غرب زدگی دست و پا میزنیم .

اگه ما ایرانی ها سیب زمینی رو کنار یه تیکه گوشت تو غذا میبینیم ، اون بیچاره آفریقاییه نه تنها گوشت رو نمیبینه بلکم سیب زمینی رو هم شاید نبینه .

اونوقت از شکم سیری در میایم میریم سراغ مد گرایی . کی گفته خوش پوشی بده ؟! کی گفته لباس خوب و شیک و شاید تا اندازه ای گرون پوشیدن بده ؟! کی گفته اگه ما لباس سفید بپوشیم یا رنگ مانتو دخترا قرمز یا نارنجی یا حتی صورتی باشه بعدا تو جهنم با همین مانتو و لباس ها میسوزوننشون و دارشون میزنن ؟!

حرف من اینه که لباس بپوشین اما خوب بپوشین .

وقتی میبینم که یه خانمی وسط پارک آزادی دستش تو دست نامزدش داره قدم میزنه براشون کلی خوشحال میشم . یه لبخند میزنم . اما بعدش که میبینم پیرهن های آستین کوتاه پسرها حالا تبدیل به مانتوهای آستین کوتاه دخترها شده نمیدونم چی بگم یا حتی چیکار کنم !!! فقط چشامو میبندم و میگم لعنت بر شیطون :)

اصلا بهتره هیچ چی نگم . چشم هامو آروم بذارم روی هم و فک کنم پارک آزادی فقط یه دختر و پسر شاد داره ... یه چند تا درخت سبز و چند تایی هم گل داره و در نهایت یه حوض آب بزرگ و آرامش بخش داره . و من هستم . مهدی هست . یه چند تایی دختر و پسر هم در حال گشت و گذار و شاید والیبال بازی هم هست :)

اینکه فقر غذایی یا فقر فرهنگی چیه مجال بیشتری برای فکر کردن میخواد . صحبت دربارش هم فعلا در توان من نیست . بهتره دست مونی²بگیرم و بیخیال بشم و برم لالا کنم³ .

*پی نویسه :

1) همان آب شدن دل برای چیزی که خیلی دوستش داری (اینجا خوردنی بعضی جاهای دیگر هم شاید نخوردنی)

2) دست مونی ، معنای لال مونی رو میده ولی چون من با کسی با زبونم حرف نمیزنم و با دست دارم میتایپم ، دست مونی معنی میده :)

3) بعدا در این مورد اگه حوصلم شد بازم پست میذارم اما فردا باید برم یه جنگ بزرگ برای گرفتن بودجه . ببینم آخرش من پیروز میشم یا اونا مغلوب میشن . (در هر صورت من دانشگاه رو در صورت عدم موافقت به آتیش میکشم . کاری میکنم که دنیا جلو جفت چشاشون سیاه بشه .)

همین .

(ویرایش : رفتم یونی ... بودجه خواستم ... ندادن ... نداشتن ... تفکیک نکردن ... دلم سوخت ... اومدم خونه ... گریه نکردم ... چون برا بودجه آدم رو گریه میندازن اما من که دختر نیستم :) ... همین دیه ... فعلا ...)

گینه ی بی صاحب 18 سپتامبر 2009

mxu — Fri, 25 Sep 2009 03:48:27 GMT

چقدر خوبه آدم از سر بیکاری بیاد یه فصل از یه کتاب رو قلم بزنه . حیف که آدم وقت نداره این یه فصل رو زود ادامه بده . ای آدم تنبل ...

(تشریف ببین ادامه مطلب )

همین آخرین جمعه

mxu — Tue, 15 Sep 2009 18:39:16 GMT

هر سال شده کارمان . همینکه وسط خیابان بپریم ، شعار دهیم ، مشت گره کنیم ، مرگ بر آمریکا و مرگ بر اسرائیل گوییم و فکر کنیم کمکی هستیم برای همدردی .

هر سال شده کارمان اینکه فقط جمعه ای از ماه رمضان را همدردی کنیم .

نمیدانیم که چه میگذرد بر سر مسلمانان آن خطّه . اصلا از بحث مسلمانی گذشته تا به کی باید مردم بیت المقدس و سراسر فلسطین زیر زور شکنجه و فشار از میان مردمان دون ، به اوج پر بکشند ؟!

تا به حال شده شبی را گرسنه سر بر زمین خشک و بی آب علف گذاشته و زیر سقف آسمان ستاره ها را به شهیدان نسبت دهید ؟

تا به حال با خود تصور کرده اید که اگر در بیابان و زیر فشار گلوله بودید و تنها سلاح شما تکه سنگی بود که با آن کلاغی هم نتوان کشت ، چه میکردید ؟!

میدانم فکر نکرده اید به اینکه چقدر سخت است مرگ عزیزانی که هر روز جلویتان پر پر میشوند !!!

اصلا نمیتوانید که فکر کنید . اصلا شما میدانید جهاد چیست ؟ اسلام را با کدام سین مینویسند . نکند شما اثلام آورده اید یا اصلام یا امثال آن و هیچ گاه ذات پاک اسلام را درک نکرده اید ؟!

بزرگان را بنگرید . مسلمانند !!!؟

و کودکان را . فکر میکنند بزرگشان مسلمان است !!!

و حال آنکه نه بزرگان مسلمانند و نه کودکان در اندیشه ای درست به سر میبرند .

زندگی با خفت تا به کی ؟ خوب است ملتی مظلوم زیر بار ظلم کمر خم کنند و ما اینجا زیر باد خنک کولر هایمان در تابستان و در کنار بخاری هایمان در زمستان به دعا و راز نیاز با حضرت حق بپردازیم ؟

خدا ما را به بهشتش با لحظه ای راز و نیاز راه خواهد داد ؟ چگونه آن دنیا رو به روی ذات حق بایستیم و با کمال پر رویی بگوییم ما مسلمانیم ! بگوییم ما از مردم مسلمانی که زیر فشار نا مسلمانان بودند با شعارهایمان حمایت کردیم !!!

من که توان گفتن چنین حرف های را نخواهم داشت . شما را نمیدانم .

حال باز هر سال تنها کارمان این باشد که برویم در خیابان و بگوییم مرگ بر آمریکا و مرگ بر اسرائیل و تا سال دگر صبر و حوصله کنیم و دعا کنیم برای آزادی قدس !!!

خنده دار است انتظار فرج بدون عمل صالح .........

حال ، دوباره برویم و پای تلویزیون خود که نشسته ایم و عده ای مسلمان را میبینیم که در خون خود میغلتند فقط تاسف بخوریم و گاهی هم با گوشه دستمال خود اشکی از روی گونه هایمان پاک کنیم .

نگویید از دست ما کاری جز این بر نمیآید . نگویید و از خدا شرم کنید .

های بزرگان باشمایی هستم که تنها بلدید قطع نامه های ننگین دیگران را ببینید و هیچ نگویید .

های مگر گوشتان ناشنوا شده که جیغ کودکان مظلوم فلسطین را نمیشنوید و تنها یاد گرفته اید کلیپ های خونین از صدا و سیمایتان پخش کنید .

پس کجاست آنهمه غیرت مسلمانان . مگر شما خدا را قبول ندارید و به قدرت خدا ایمان ندارید ؟ مگر شما ادعای مسلمانیتان گوش فلک را کر نکرده ؟!

مگر شما نمیدانید مسلمان اگر ظلم حاکم غیر مسلمانی را نسبت به مسلمانی ببیند و ساکت بنشیند ، دیگر مسلمان نیست .

بگویید . بگویید مرگ بر آمریکا . بگویید مرگ بر اسرائیل و به جهاد فکر نکنید آنهم تنها از ترس جان بی قابلی که در دستان شما نیست .

خدایا . تنها از تو همان خواهم که در دعاهایم گویم . خود دانی که چه میخواهم و چه میگویم .

خداوندا چشمان این جمیع نا مسلمان مدعی اسلام را به نور اسلام واقعی روشن نگه دار . آمین .

همین .

آخرین جمعه گرامی باد ! مرگ بر آمریکا .!. مرگ بر اسرائیل .!.

ترانه علی دوستی یا نویسنده وب اسپوت لایت ؟!

mxu — Tue, 15 Sep 2009 18:32:23 GMT

چندی است که خوش قلمان عرصه هنر هفتم به جمیع وب نویسان پیوسته اند و در کنار آنها و پست به پستشان بر روی صندلی هایشان تایپ میکنند .

ده نمکی و خیابانی و این دم آخری ترانه علیدوستی با وب اسپوت لایت !

ترانه علیدوستی را همه میشناسند . با بازی خود در فیلم من ترانه 15 سال دارم ! همه تا اندازه ای دوستش دارند و همه که نه بلکه تعدادی از همین حوالی هستند که به وجودش بر تارک پرده های نقره ای و صفحه تمام واید تلویزیون های عصر جدید که قابلیت HD یا شاید هم Full HD را یدک میکشند ، حسادت زاید الوصفی میورزند .

اما اینها نه به ما ربط دارد و نه به spotlight.blogfa.com !!!

اینها به این مربوط است که چرا یک بازیگر وقتی میخواهد همرنگ جماعت از سر تا پا فرهنگ شود ، باید نشود ؟! چرا باید جماعت بازیگر و ورزشکار و امثالهم جدای دیگران باشند .

از ترس به قول بعضی ها در خطر افتادن امنیتشان و خدایی ناکرده آبروریزی ( ! ) و این اوصاف و همچنین نرم افزار فوق محبوب adobe photoshop cs3 که چندی پیش cs4 آنهم با کلی خاصیت تازه آمد ؛ جلو هیچ دوربین ریز و درشت و دیجیتال و شاید هم در پاره ای از مواقع آنالوگی ظاهر نشوند و همیشه پشت پرده ای سر تا پا علامت خطر ، خود را مخفی نگه دارند تا نوبت کار بعدیشان !؟

مگر بعضی از این جماعت آدم ندیده اند ؟

مگر از پشت کوه آمده اند یا مانند آمریکایی های غرب وحشی ، پاپارازی (یا یه همچین جونوری) هستند و پرورش میدهند ؟!

آخ که نشد این دم آخر یک کامنت مخلصانه ، مشتیانه و شاید هم دوستانه و با کمی چاشنی مجازیانه برای نویسنده وب اسپو (مختصر شده اسپوت لایت) بنویسم .

بله رفقا ؛ ترانه علیدوستی به سیم آخر زد و کامنت های وبش را بست تا نه دیگر توحین (شاید هم توهین :) ) ببیند و نه کسی بیاید این وسط ابراز علاقه کشکی به بازیگری که تنها از پشت شیشه یا روی پرده دیده بکند .

واقعا این است آخرت تجدد ما مردمان ؟

تا چه موقع بی جنبگی ؟

اصلا به من چه :)

همین .